از کجا مى توان فهمید که عبادتمان خالصانه است؟ نشانه هاى اخلاص چند چیز است:
عدم تأثیر استقبال یا بى اعتنایى
این هم نشان دیگرى از اخلاص است. این نباشد که چون کارتان مورد ستایش واستقبال قرار مى گیرد، تشویق به انجام آن شوید، و این نباشد که چون کارتان با بى اعتنایى و بى مهرى مردم روبرو شود سست شوید.
اگر کار براى خداست نباید تشویق و استقبال یا بى اعتنایى و عدم قبول مردم در انسان مخلص مؤثر واقع شود.
امیرالمؤمنین (علیه السلام) در این زمینه، ضابطه و ملاک جالبى به دست ما داده است. مى فرماید:
»لِلْمُرائِى ثَلاثُ عَلاماتٍ: یَکْسِلُ اِذا کانَ وَحْدَهُ یَنْشِطُ اِذا کانَ فِى النّاسِ وَ یَزیدُ فِى الْعَمَلِ اِذا کانَ اُثنِىَ وَ یَنْقُص اِذا ذُمَّ» (محجة البیضاء، ج6، ص144)
ریاکار، سه علامت دارد: اوّل آنکه وقتى تنهاست، با کسالت و بى حالى عمل مى کند. دوّم آنکه در حضور مردم، نشاط مى ورزد. سوّم آنکه اگر تعریفش کنند، مى افزاید و اگر ملامتش کنند، مى کاهد.
کتاب راز نماز، محسن قرائتی