درسهایی از امام

دختر امام می گوید: مهم ترین عمل امام، نماز ایشان بود. ایشان تا آخرین لحظه، حتی نافله های نماز را ترک نکردند. حتی وقتی که نمی توانستند لبانشان را تکان بدهند، با حرکت  انگشت نماز می خواندند... برخی از پزشکان فکر می کردند ایشان چیزی  می خواهند، ولی من  گفتم که خیر، ایشان دارند نماز می خوانند. این اهمیت نماز بود و آخرین پیام امام نماز بود.

 نوه امام می گوید: امام به نماز اول وقت خیلی علاقه داشتند، حتی در آخرین روز که تقریباً ساعت ده  شب از دنیا رفتند، نماز مغرب و عشاء را با اشاره خواندند. در حالت بیهوشی بودند،  یکی از دکترها رفت بالای سر ایشان و برای این که آقا را شاید به وسیلة نماز بشود به  هوش بیاورد، گفت: «آقا وقت نمازه»، آقا به هوش آمدند و نمازشان را با اشارة دست  خواندند. از صبح آن روز هم مرتب از ما سؤال می کردند که «چقدر به ظهر مانده» چون  خودشان ساعت دم دستشان نبود و آن قدر قدرت هم نداشتند که به ساعت نگاه کنند. یک ربع به یک ربع از ما می پرسیدند. البته نه به خاطر ترس از قضا شدن نماز، بلکه به  خاطر اول وقت خواندن نماز بود که مرتب می پرسیدند.

حضرت آیت الله خامنه ای: امام تا آخرین لحظات هم ذکر و نماز و دعا را فراموش نکردند و به گفته حاج احمد آقا پیش از ظهر آخرین روز عمر امام ایشان شروع به خواندن نماز کردند که ما نمی دانستیم چه نمازی می خوانند. پس از مدتی نماز خواندن پرسیدند که آیا ظهر شده یا نه و پس از اینکه جواب مثبت دریافت کردند نماز ظهر و عصرشان را خواندند. امام تا قبل از اینکه به حالت بیهوشی بروند دائما تسبیحات اربعه می گفتند.