در احوال قاضی شریک بن عبدالله نخعی نوشته اند او در عبادت و زهد و تقوی معروف بود روزی مهدی عباسی او را دعوت کرد و از او استدعا کرد که یکی از سه مطلب را بپذیرد یا قضاوت را یا معلمی اطفال خلیفه را و یا ضیافت و مهمانی خلیفه را.
شریک اول هیچ کدام را قبول نکرد ولی در اثر اصرار خلیفه مهمانی را مقرون به صرفه و موافق احتیاط دانسته قبول کرد.
خلیفه به آشپز دستور داد از آن غذاهای حرامی که خودش می دانست در زدودن روح تقوی چقدر اثر دارد تهیه کرد.شریک وقتی از آن غذاها خورد عاقبت هم قضاوت و هم معلمی کودکان خلیفه را قبول کرد.
یک روز می خواست حواله حقوق خود را از صراف بگیرد صراف کمی دیر کرد شریک گفت: زود باش.
صراف گفت: مگر روغن فروخته ای که این قدر عتاب می کنی؟
شریک گفت: روغن چیست؟
من در مقابل این پول دینم را فروخته ام که از هر چیزی عزیزتر است.(روضات الجنات، ج4، ص102)