انسان باید به غذاى خویش بنگرد

  (انسان باید به غذاى خویش بنگرد که چگونه خداوند آن را آفریده است ؟)(فلینظر الانسان الى طعامه )

بـدون شـک مـعنى ظاهرى آیه همان غذاهاى جسمانى است که در آیات بعد مشروحا ذکر شده ، ولى غذاى روح را نیز از طریق قیاس اولویت مى توان استفاده کرد، چرا که انسان ترکیبى است از روح و جسم ، همانگونه که جسم
او نیاز به غذاى مادى دارد، روح او نیز محتاج به غذاى روحانى است .
و جایى که انسان باید در غذاى جسمانیش دقیق شود، و سرچشمه آن را که باران حیاتبخش اسـت طـبـق آیـات بـعد بشناسد باید در غذاى روحانى خود نیز دقت بخرج دهد که از طریق بـاران وحـى بـر سـر زمـیـن قـلب پـاک پـیـامـبـر (صـلى الله عـلیـه و آله و سـلم ) نـازل مـى گـردد، و از آنجا در سینه هاى معصومین (علیهم السلام ) ذخیره مى شود و همچون چـشـمـه هـاى جـوشانى در صفحه قلوب جارى مى گردد، و انواع میوه هاى لذتبخش ایمان و تقوا و فضائل اخلاقى را پرورش مى دهد.
آرى انـسـان باید درست بنگرد که سرچشمه اصلى علم و دانش او که غذاى روحانى او است کـجا است مبادا از سرچشمه آلوده اى تغذیه شود و روح و جان او را بیمار کند یا به هلاکت افکند.