معلمی ، از شئون پروردگار

معلمی در قرآن ، جلوه ای از قدرت لایزال الهی و ویژه ی ذات مقدس خداوند تبارک و تعالی دانسته شده است. در نخستین آیات قرآن که بر قلب مبارک پیامبر اکرم (ص) فرود آمده ، به این هنر خداوند اشاره شده است ؛ خدا خود را "معلم" خوانده و به ابزار تعلیم که قلم است ، اشاره کرده ، از اینرو ، می توان گفت که اول معلم عالم ، خدای متعال است.

جایگاه معلم : از دیدگاه قرآن ، علم به معنای داشتن یک سری اصطلاحات و الفاظ نیست ؛ بلکه منظور از علم ، معرفت و آگاهی خاصی است که انسان را به اطاعت پروردگار و ترس و امید از خدا دعوت می کند. اگر علم در قلبی تربیت شده این علم وارد گردد ، عطرش عالم را فرا می گیرد و همه استعدادها در پرتو آن شکوفا می شود و جامعه به سوی اصلاح و کمال حرکت می کند. قرآن کریم ، چنین فردی را از دیگران متمایز می کند و او را برتر و والاتر از دیگر افراد می داند.

صلاحیت علمی : از دیدگاه قرآن کریم ، معلمان باید صلاحیت علمی داشته باشند. بدون علم و تخصص کافی ، هرگز امر تعلیم و تعلم ممکن نخواهد شد. حرفه معلمی ، همچنان که از اسمش پیداست ، انتقال علم و دانشی است که در وجودش نهفته است. هر کس که بدون کسب صلاحیت لازم بخواهد به امر تعلیم و تعلم بپردازد ، افزون بر اینکه موجبات خواری و ذلت خود را فراهم خواهد آورد ، آسیب های جبران ناپذیری نیز به جامعه وارد خواهد کرد.

هدیه ای از کلام وحی:

" آیا آنان که اهل علم و دانش اند ، با مردم جاهل  نادان برابرند؟"(سوره زمر ،آیه 9)