تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

غنچه گو تنگدل از کار فروبسته مباش

کز دم صبح مدد یابی و از انفاس نسیم

و خوشا بر احوال آن جماعت و قومی که در این دنیا نقش نسیم را دارند و گره از کار فروبستگان گرفتار می گشایند.

چو غنچه گر چه فروبستگی است کار جهان

تو همچو  باد بهاری   گره گشا  می باش

وپیامبران و ائمه اطهار (ع) ،  نسیم بودند و همچون باد بهاری گره گشایی میکردند. اساسا انسان وقتی نسیم وار رفتار می کند و گره از کار گرفتاری می گشاید در حقیقت گره از کار خود نیز گشوده است. همانطور که نسیم وقتی غنچه را باز و گشاده می کند خود نیز معطر شده و از بی بویی رها و بویی خوش و معطر یافته و به هر کجا که می رود و می رسد همگان با نفسی عمیق آن را به درون دل و جان خود فرو می فرستند.

و اینکه پیامبران و ائمه اطهار (ع) ، اینقدر برای ما خوش و خوشایند هستند و دوست داریم آنها را در دل و جان خود جای دهیم از آنروست که گره گشا از کار خلق خدا بودند ،  و هیچ دوست نداشتند گره در ابروی کسی باشد.

به خدا ثمر آنقدر نباشد

که به روی نا امیدی در بسته باز کردن

از اینروست که امام صادق (ع) می فرماید: هرگاه مردى دست نیاز سوى من دراز کند، در رفع نیاز او مى‏‌شتابم، زیرا مى‌‏ترسم کار از کار بگذرد و اقدام من در کمک به او دیگر به کارش نیاید.