مردان بزرگ الهی،
علاوه بر آنکه سیره و رفتار سیاسی، اجتماعی و مبارزاتیشان درس و تجربه بزرگی است و
الگو و اسوه است، سیره وسبک زندگی شخصی و خانوادگی شان نیز، راهبرد هدایت و نجات و
زیستن درست است.
برش هایی از سیره اخلاقی امام (ره) در
خانواده:
عطوفت و مهربانی
در مورد صفا و صمیمیت و عطوفت و
مهربانی امام نسبت به خانواده و همسر و دختران خودشان، شاید بتوانم ادعا کنم که
کسی را در آن حد ندیده ام.
امام هیچ گاه وقتی خانم- همسرشان- در
منزل بود، تنها غذا نمی خوردند، یعنی اگر سفره را پهن می کردند و غذا در سفره آماده بود و
خانم از اتاق بیرون رفته بودند، امام دست به غذا نمی زدند تا خانم تشریف بیاورند و
بنشینند و با یکدیگر غذا بخورند.
امام هیچ گاه در طول پانزده سالی که
در نجف بودیم، با کسی تلفنی صحبت نمی کردند. وقتی که به پاریس رفتیم، همان روز اول
و دوم بود که امام فرمودند: «تلفن نجف را بگیرید، من با خانم صحبت کنم.»
جمهوری اسلامی ویژه نامه سال 69 ،
پاسدار اسلام، ش 12 ص 32 و 33 حجت الاسلام محتشمی.
نرمی و مدارا در خانواده
در همه چیز سفت و محکم بودند، اما به
خانواده که می رسیدند نرم بودند. بارها می شد عصای ایشان را می بردم و با آن بازی
می کردم. بعد مادرم با اعتراض می گفت ایشان خسته اند.
امام می گفتند: «نه، بگذار بازی کند.
بچه اگر بازی نکند مریض است. بچه باید شیطونی کند.»
نقل از : نوه امام
تقسیم شبها برای نگهداری فرزندان
خانم می گفتند که چون بچّه ها، شب ها
خیلی گریه می کردند وتا صبح بیدار می ماندند، امام شب ها را تقسیم کرده بودند،
یعنی مثلا 2ساعت از بچه نگهداری می کردند و خانم می خوابیدند و2ساعت خودشان می
خوابیدند و خانم بچه ها را نگه می داشتند.
فرزندان امام هم تعریف می کنند که آقا
با آن ها بازی می کردند، یعنی بعد از تمام شدن درس، ساعتی رابه بازی با بچه ها
اختصاص می دادند تا کمک خانم در تربیت ِ بچه ها باشند.
* خانم طبا طبایی (عروس امام)
گاهی برای ما چای
میریختند
برای فرزندانشان، خصوصاً فرزندان
بزرگشان احترام خاصی قائل بودند و بسیار خوش و با متانت رفتار میکردند.
گاهی به بهانهای، بدون آنکه چیزی بگویند، به آشپزخانه میرفتند و برای ما چای میریختند.
البته ما از این رفتار امام احساس شرمندگی میکردیم.
نقل از : خانم عاطفه اشراقی(نوه امام)
محبت یک اندازه به
همه
با همه افراد خانواده بسیار گرم و
مهربان بودند و درعین اینکه به خاطر جذبهای که داشتند، همه ما حساب میبردیم ولی
در همان حال، خیلی با پدر گرم و مهربان و صمیمی بودیم.
امام همه اولادشان را به یک نظر نگاه
میکردند و به همه به یک اندازه محبت داشتند، به طوری که بعد از گذشت سالها ما
نمیدانستیم که امام کدام فرزندشان را بیشتر دوست دارند.
نقل از : خانم فریده مصطفوی(دختر
امام)
بر گرفته از کتاب “زندگی به سبک روح
الله” نوشته “علی اکبر سبزیان”