از پیامبرصلوات الله علیه نقل شده است :
خداوند
در هیچ روزی به اندازه روز عرفه بندگان خود را از آتش جهنم آزاد نمی کند.
روز نهم ماه ذیالحجه، روز عرفه است.
آنان که
در لباس سفید احرام، با قلبی مملو از عشق خداوند، دعای عرفه امام حسین(ع) را در
سرزمین عرفات زمزمه میکنند، از این زلال معرفت ناب، بیش از دیگران سیراب میشوند.
امام باقر(ع)
از امام زین العابدین(ع) روایت کرده است که آن
حضرت در روز عرفه جمعی را مشاهده کرد که دست نیاز به سوی مردم دراز کرده و کمک میخواستند،
حضرت فرمود: وای بر شما، آیا از غیر خدا در این روز
حاجت میطلبید در حالی که در این روز امید میرود که فضل خداوند حتی شامل بچههایی
شود که در شکم مادرانند.
این روز
اعمال و دعاهای فراوانی دارد و بهترین عمل در این روز، دعاست.
در روز عرفه، مخصوصا دعا برای مومنان و دوستان بسیار سفارش شده
است. چه آنان که زندهاند و چه کسانی که از دنیا رفتهاند.
از
ابراهیم بن هاشم که از بزرگان شیعه است چنین نقل شده که: «عبد اللّه بن جندب» را
در سرزمین عرفات دیدم که در روز عرفه، غرق در دعا و راز و نیاز بود. دستهای خود
را به سوی آسمان بلند کرده بود و اشک از چشمانش سرازیر بود و فراوان گریه میکرد.
در پایان نزد او رفتم و گفتم: وقوف و عبادت هیچ کس را مثل تو ندیدم. گفت: به خدا
سوگند، فقط برای برادران مومن دعا کردم، زیرا از امام
موسی کاظم (ع) شنیدم که فرمود: هر کس برای
برادران مومن خود دعا کند، از عرش ندا میرسد که صدهزار برابر آن برای خود تو
خواهد بود و من نخواستم از صد هزار برابر دعای فرشتگان که یقیناً مستجاب
است، دست بردارم و برای خودم دعا کنم که نمیدانم مستجاب خواهد شد یا خیر؟